blog-featured-image

محمدرضا براری قهرمان وزنه برداری : نباید فضای سیاسی بر تصمیمات تخصصی غلبه کند!

 

جوانی بااراده و خوش برخورد؛ در نگاه و برخورد اول بسیار متواضعانه رفتار می کند. هر چه باشد او یک ورزشکار حرفه ای است آن هم در یک رشته سنگین مثل وزنه برداری؛

محمدرضا براری زمانی که وارد دفتر پایگاه تحلیلی خبری شهرنویس شد، از خودش و خاطراتش گفت. زمان کمی برای مصاحبه داشتیم. اما در همین زمان کوتاه، پای درددل هایش نیز نشستیم. او کارشناس تربیت بدنیاست و کارشناسی ارشد علوم سیاسی را در دانشگاه می خواند. هیکلی تنومند و شخصیتی باوقار از ویژگی های این پهلوان جوان است. در ادامه بخشی از گفت وگو با محمدرضا براری ارائه می شود...

شهرنویس: از خودتان بگویید.

سال 81 وزنه برداری را شروع کردم. سال 84 حرفه ای شدم.

شهرنویس :

براری :یکی از دوستانم هیکل قشنگی داشت.برای من بسیار جالب بود. ظاهرا وزنه برداری کار می کرد. من هم بعد از دیدن و پرس و جو از او و پسرخاله اش که او هم هیکل تنومند و زیبایی داشت، تصمیم گرفتم این رشته ورزشی را شروع کنم. از پسرخاله اش که از رفقای من بود و مدتی وزنه برداری زیر نظر جناب حاج خلیل ضمیریان کار کرده بود، خواستم که مرا به باشگاه وزنه برداری ببرد. چندماه بعد که دوباره رفیقم را دیدم او به من گفت که هیکلت خیلی برای وزنه برداری مناسب است.

شهرنویس : پس حس خوشایندی که از دیدن هیکل تنومند رفیقتان در ذهن شما ایجاد شد، منجر به پیگیری این رشته ورزشی در سطح قهرمانی برای شما شد؟!

براری : بله؛

شهرنویس : الگوی ورزشی شما چه کسی است؟

براری : هر فردی {قهرمان های ورزشی} که بخواهد الگو باشد، نواقصی هم دارد. اما من بیشتر از هر فردی مرام آقای تختی را قبول دارم.

 

براری : اولین مدالم در 17 سالگی، قهرمانی آسیا بود / دلچسب ترین مدالم هم طلای مسابقات آسیایی ازبکستان بود...

 

 

شهرنویس : اولین مدالی که گرفتید، چه زمانی بود؟ چه حسی داشتید؟

براری : داستانش طولانی است. سال 1386؛ در اردوی تیم ملی جوانان، تقریبا 17 سالم بود. به ناگاه مطلع شدم که مادرم فوت کرد. بیست روز قبل از مسابقه علیرغم روحیه ای که داشتم و فرصت زمان کمی که تا مسابقه باقی مانده بود. ( به حدی که گاه حرکت دوضرب را یک ضرب انجام می دادم. تمرکز نداشتم ) اما در مسابقات قهرمانی آسیایی با کسب مدال طلا در اردن، توانستم به خودم و اطرافیانم روحیه بدهم.این یکی از شیرین ترین مدال هایم بود.

شهرنویس : تا به حال چه مدال هایی گرفتید و چه افتخارآفرینی هایی داشتید؟

براری : طلای جوانان آسیا، سال بعد نقره جوانان آسیا و سال 2012 که المپیک لندن بود. 2013 برنز جهان گرفتم. 2016 طلای بزرگسالان آسیا و طلای جام جهانی وزنه برداری را گرفتم. سال 2017 طلای المپیک کشورهای اسلامی را گرفتم. همان سال طلای بزرگسالان آسیا را گرفتم. همچنین عنوان ششمی المپیک 2016 ریودوژانیرو را نیز دارم.

شهرنویس :دلچسب ترین مدالی که کسب کردید، کدام بود؟

براری : طلای مسابقات آسیایی 2016 بود که علیرغم ناآمادگی بدنم در ازبکستان؛ توانستم 15 کیلو نسبت به رکوردی که در تمرینات داشتم ( نه رکورد شخصی خودم ) بیشتر وزنه بزنم و قهرمان شوم.

شهرنویس : افق ورزشی شما تا کجاست ؟

براری : به دلیل کرونا خیلی از ورزشکارها باید کنار بروند. اولین مسابقه ورزشی طبق تقویم جهانی اردیبهشت سال 1400 است. و کار برای ادامه برای ورزشکارانی همچون من بسیار سخت می شود.

 

براری : المپیک را هم به دلیل کرونا و هم به دلیل برخی تصمیمات نامناسب کادر تیم ملی از دست دادیم...

 

شهرنویس: یعنی شما قصد ادامه ندارید؟

من قصد ادامه داشتم ولی اگر بخواهم منطقی تصمیم بگیرم به دلیل شرایط کرونا، به نوعی اولین مسابقه ام دو سال بعد می شود. آن هم برای افرادی که سهمیه المپیکی گرفتیم. مثل من و سعید علیحسینی و بهداد سلیمی هم که خداحافظی کرد. ما المپیک را از دست دادیم. شاید بخشی از این از دست دادن المپیک هم به تصمیمات کادر تیم ملی برگردد!

شهرنویس: آیا پیشنهادات خارجی داشتید؟

براری : بله؛ من پیشنهاد زیاد داشتم. هم مربی گیری و هم وزنه زدن. امارات، قطر و... .

 فقط عشق و تعصب به کشورم باعث شد که پیشنهادات بسیار وسوسه برانگیز کشورهای دیگر را رد کنم. کشورم برای من هزینه کرده است و من متعلق به کشور و وطن خودم هستم. حتی در زمینه قهرمانی هایم زمان مدیریت شهری آقای عبوری به ورزشکارانی همچون من کمک شد.  همه چیز پول نیست.

شهرنویس : چه عواملی داخل کشور یا شهر باعث می شود، برای برخی از ورزشکاران حاشیه هایی درست شود یا انگیزه ان ها را برای افتخارآفرینی تضعیف کند؟

براری : واقعیت این است دخالت یا نفوذ برخی از افراد مثلا برخی نمایندگان مجلس یا مدیران، گاهی اوقات تاثیرات منفی دارد. مثلا من سال 2017 مصاحبه ای کردم که یکی از نمایندگان مجلس انتظار حمایت از او را داشت اما من این کار را نکردم و آن نماینده به خاطر نفوذش باعث شد که من نتوانم به تیم ملی دعوت شوم! چنین مداخلاتی حتما آسیب زاست. من هیچ گاه به بحث های سیاسی وارد نمی شدم. در واقع به نظر می رسد گاهی اوقات فضای سیاسی بر برخی از تصمیمات تخصصی غلبه دارد. ما افراد سیاسی داریم که خیلی از پُست های مدیریتی تنها با خواسته آن ها منصوب می شوند. متاسفانه با این که من سابقه ورزشی ام از بهداد سلیمی هم بیشتر است اما به خاطر نقش منفی برخی سیاسیون، با مشکلات زیادی روبه رو می شویم.

 

براری : با ورود سیاسیون به ورزش مخالف نیستم در صورتی که ...

 

در ادامه گفت وگو محمدرضا براری در پاسخ به سوال دیگری در زمینه دلایل کاهش انگیزه برخی از ورزشکاران برای ادامه مسیر قهرمانی، به ارتباط خود با بسیاری از ورزشکاران حرفه ای اشاره کرد و عدم حمایت جدی برخی از مدیران و نبود امکانات و تجهیزات کافی را در مسیر ورزش قهرمانی جزو این دلایل دانست...

 

شهرنویس : از نظر شما چه عوامل شهری باعث کاهش انگیزه ورزشکاران برای ادامه مسیر قهرمانی آن ها می شود؟

من الان با حدود سی ورزشکار حرفه ای، در ارتباط هستم و با من کار می کنند. ولی متاسفانه کسی حمایت نمی کند و اگر ورزشکاران انتقادی بکنند از حاشیه هایش نگرانند اگر هم سکوت کنند شرایط روزبه روز بدتر می شود. چرا باید یک شمشیرباز الان دوسال است که در سالن وزنه برداری تمرین کند؟

مشکلات مالی یکی دیگر از مهم ترین این عوامل است. باید از ورزشکاران به خصوص آن هایی که در رده های قهرمانی فعالیت می کنند، حمایت های ویژه ای شود. زیرا آن ها الگویی برای سایرین هستند و چنانچه یک قهرمان ورزشی با مشکلات مالی عدیده ای روبه رو شود، همین انگیزه را برای جوانان و نوجوانان برای فعالیت در آن مسیر کاهش می دهد.

شهرنویس : مدیریت شهری چه نقشی می تواند در پشتیبانی از استعدادهای ورزشی داشته باشد؟

براری : مدیریت شهری باید یک کارگروهی تشکیل بدهد تا ورزشکاران نخبه شناسایی شده و حمایت های جدی از آن ها صورت گیرد. فضاهای ورزشی به آن ها اختصاص یابد. شهرداری باید بودجه بیشتری به حمایت از این ورزشکاران اختصاص بدهد. باید مدیریت تخصصی بر ورزش حرفه ای حاکم باشد به گونه ای که اگر آن مدیر خودش هم ورزشکار حرفه ای نباشد اما ورزشکاران حرفه ای به عنوان مشاور در کنارش باشند تا بتواند تصمیمات بهتر و موثرتری بگیرد.

 

براری : مدیریت شهری باید با شناسایی نخبگان ورزشی، نقش حمایتی داشته باشد / شهرداری در سطح تیم های پایه، تیمداری کند نه با هزینه های بالا!

 

شهرنویس : از نظر شما شهرداری تیمداری بکند یا از تیم های ورزشی پشتیبانی بکند؟

براری : شهرداری می تواند تیمداری در سطح متوسط مثلا تیم های پایه انجام بدهد نه تیمداری با هزینه های بالا؛ شهرداری می تواند به جای یک تیم ورزشی با هزینه ای بالای 1 میلیارد، تیم های ورزشی متنوعی را با هزینه های بسیار کمتر در رده های پایه مدیریت و حمایت کند. که این به نوعی استعدادیابی هم محسوب می شود.

شهرنویس : چقدر نقش مدیران سیاسی را در پیشرفت هیئت های ورزشی، موثر می دانید؟

براری :  من با حضور افراد سیاسی در ورزش موافقم. افراد سیاسی قوی و باانگیزه و دارای قدرت مذاکره که دارای دبیر یا مشاوران ورزشی متخصص هستند، حضورشان می تواند موثر باشد. نمونه این افراد آقای بهرام افشارزاده است که در زمان ریاست ایشان، یکی از بهترین دوران مدیریت بر وزنه برداری کشور را گذراندیم به گونه ای که مثلا ما در سال 87، 50 روز اردوی تیم ملی در کلرادو آمریکا را داشتیم. یا در مجارستان؛ اما الان به خاطر عدم توانایی در جذب بودجه های لازم، حتی امکان برگزاری اردو در ساری یا کیش را هم نداریم. یا در شهرمان آقای عبوری فعالیت های خوبی انجام دادند.

 

براری : حاج خلیل ضمیریان، کوروش باقری و مربیانم نقش مهمی در مسیر موفقیت هایم داشتند... / در آینده به فرزندم هم توصیه می کنم که وزنه برداری را انتخاب کند، چون می توانم راهنمای خوبی برای او باشم...

 

شهرنویس : مهم ترین افراد در مسیر زندگی شخصی و قهرمانی شما چه کسانی بودند؟

براری :  خب؛ همیشه در کنار هر فرد، اشخاصی وجود دارند که تاثیرگذارند مثل خانواده که چیزهای زیادی از آن ها یاد گرفتم. در میان ورزشکاران هم کوروش باقری، حاج خلیل ضمیریان و همه مربیانم تاثیرات زیادی داشتند.به خصوص مربیان پایه مثل حاج خلیل ضمیریان تاثیر زیادی روی من داشتند. ایشان در کنار افرادی همچون سعید علیمحمدی مرا تشویق به ادامه کردند.

شهرنویس :  آیا اگر زمان به عقب برمی گشت، همین مسیر را می پیمودید؟

براری : بله؛ همین مسیر را می رفتم اما درست تر؛ برخی از تصمیماتم را اصلاح می کردم.

شهرنویس : اگر فرضا امروز شما ورزش قهرمانی را کنار بگذارید، چه توقعی از مردم و مسئولان دارید که شما را فراموش نکنند؟

براری : مردم همیشه به بنده لطف داشتند. به هرحال هر ورزشکار حرفه ای که دوران قهرمانی اش به پایان برسد باید به محیط کار شخصی و شغلیش برگردد. باید کار مناسبی برای آن ها درنظر گرفته شود که حرمتشان حفظ شود. به هر حال ما الگوی دیگر جوانان می شویم. من به رفتارهای شخصی خودم خیلی دقت می کنم که مناسب باشد. البته خود ورزشکار هم باید تحصیلاتش را پی بگیرد.

شهرنویس : اگر در آینده دارای فرزند بشوی، پیشنهاد ورزش قهرمانی در رشته وزنه برداری را هم به او میدهی؟

براری : من مطمئنا پسرم را در وزنه برداری می آورم. چون این مسیری که رفتم را بلدم و قطعا فرزندم می تواند از تجربیات پدرش بهره ببرد تا مسیر مناسب تری را در راه قهرمانی بپیماید. من خودم پیش بینی دارم که پسرم را در هفده سالگی مدال بزرگسالان جهان می دهم و در 22 سالگی از او می خواهم که از ورزش خداحافظی کند! البته تا قبل از 22 سالگی یک مدال المپیک هم به او می دهم! نمی گذارم بیشتر از این ادامه بدهد. بعدش می گویم که به دنبال تحصیلات و کارش برود. ورزش حرفه ای بیشتر از این سن ممکن است باعث از بین رفتن روحیه شود. ممکن است عوارض هایی هم داشته باشد. من 10 سال در دوران تمرین های سخت قهرمانی، در یک اتاق کوچک تنها زندگی می کردم و به آینده ام فکر می کردم.

 

براری : خادمی آقا علی ابن موسی الرضا (ع)؛ بزرگترین افتخار زندگیم است...

 

شهرنویس : توصیه شما برای نسل جوان امروز چیست ؟

براری : امید، تلاش، صبر و توکل برخدا در هر زمینه ای باعث پیشرفت و موفقیت می شود.

شهرنویس : شما بین ورزش همگانی و ورزش قهرمانی کدام را برای سلامت شهر و جامعه مناسب تر می دانید؟

براری : مطمئنا ورزش همگانی تاثیر بیشتری دارد. در کشورهای پیشرفته هزینه های زیادی انجام می شود تا ورزش های همگانی را بین خانواده ها جا بیندازند. اگر ورزش همگانی در جامعه جا بیفتد، سطح خشونت مردم هم کاهش می یابد چون انرژی جوانان به صورت مفید تخلیه می شود و جامعه سالم تری خواهیم داشت.

شهرنویس : تعریف شما از "شهر پویا" چیست ؟

براری : از نظرمن شهر سالم تر، پویاتر است. اگر همه چیز روی اصول و قانون انجام شود، شهر پویاتر است. اگر عدالت و قانونمندی و نشاط و سلامتی حاکم باشد، شهر پویاتر است.

شهرنویس : صحبت پایانی...

براری : شاید یکی از بزرگترین افتخارات زندگی ام، خادمی آقا علی ابن موسی الرضا (ع) می باشد. که همواره برای من باعث انرژی مضاعف است و از این بابت به خود می بالم.  برای شما و همکارانتان، آرزوی موفقیت و سربلندی دارم.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  • اشتراک گذاری :

مطالب مرتبط

نظرات (0)

نظری ثبت نشده است.

شما چه نظری دارید ؟

پربازدیدها

🔷🔹ساکورای ژاپن و بهار نارنج ایران و یک حسرت بزرگ!
توسط سردبیر , 23 فروردین 1400

شهرنوشت

از کیاسر تا جویبار؛ همت به چه می اندیشد؟
توسط سردبیر , 14 مهر 1399
آقای مخابرات‌چی؛ شما مقصرید!!
توسط سردبیر , 13 مهر 1399
بی تدبیری ها هم پنهان نمی مانند...!
توسط سردبیر , 13 مهر 1399

شهر خَبَر

شمشیربند، رئیس کمیسیون فرهنگی شورا در صحن علنی بیان کرد: اعضای شورا به طور جدی و در سریع ترین زمان، همه راه حل های مشکل شهرداری ساری را پیگیری خواهند کرد...
توسط سردبیر , 17 آذر 1399
از دیگران چه خبر ... ؟؟ (4)
توسط سردبیر , 6 مهر 1399

گزارش شهر

احیای کیوسک های مطبوعاتی درجهت توسعه هوشمند شهرنشینی
توسط سردبیر , 8 آذر 1399
غمنامه کودکان کار و سرپرستان بیکار!
توسط سردبیر , 22 مهر 1399
گره های کور!!
توسط سردبیر , 12 مهر 1399
شهر نباید، کِسِل کننده باشد!
توسط سردبیر , 10 مهر 1399
دکتر سودابه مهری در گفت وگو با "شهرنویس" : همایش ملی ایمنی و بهداشت و محیط زیست یک همایش کاربُردی است نه صرفا دانشگاهی...
توسط سردبیر , 8 مهر 1399