blog-featured-image

رنگ کشاورزی سبز است یا زرد!!

تهیه و تنظیم : گروه اقتصاد و برنامه ریزی پایگاه تحلیلی خبری مدیریت شهری "شهرنویس"

 

 

هنوز مازندران را استان سرسبز و زرخیز می‌شناسند. به همین خاطر است که انحصار تولید برنج را به مازندران در کنار گیلان داده‌اند. هر چه باشد بیش از 40% تولید برنج کشور را بر عهده دارد. اما آب این مایه حیات را چگونه توانستیم مدیریت کنیم که کشاورزان بی‌گناه و سخت‌کوش بتوانند با خیالی آسوده به کشت خود بپردازند؟ اساساً بیمه کشاورزان چه نقشی در دیدگاه مدیران جهاد کشاورزی دارد؟!

آن‌قدر راه‌های فرار از بیمه گری شرکت‌هایی خصوصی باز است که با یک حضور میدانی و پرسش از این کشاورزها نیز می‌توان به مشکل نابسامانی وضعیت بیمه کشاورزان پی برد.

این سوال برای افکار عمومی هنوز باقی است که چه تضمین های ضروری برای بیمه محصولات کشاورزی داده شده است؟ بنا بر گفت وگوهای میدانی بسیاری از کشاورزان از وضعیت نبود اطمینان از خرید محصولات خود و با توجه به شرایط بغرنج آب و هوایی، بسیار نگرانند.

انجمن های صنفی و کانون هایی همچون خانه کشاورز به عنوان متولی امور دفاع از حقوق کشاورزان چه نقشی در هارمونی صنعت کشاورزی دارد؟ شرایط کرونایی، وضعیت کشاورزان را بسیار آسیب پذیرتر هم کرده است، آیا سازمان ها متولی همچون جهادکشاورزی، نظام مهندسی کشاورزی و سایرین در زمینه پشتوانه های حمایتی از کشاورزان و دامپروران تمهدیاتی اندیشیده اند؟

 

سایت سازمان جهاد کشاورزی را که باز می‌کنیم دنیایی آمار و ارقام را مشاهده می‌کنیم گویا تفکر جهادی در این سازمان عریض و طویل تنها درراه اندازی یک ماشین تولید آمار خلاصه‌شده است.

 

کشاورزان ناراضی‌اند. تن خسته و خاک‌آلود کشاورزان مازندرانی نیازمند حمایت جدی و عملیاتی مؤثر است. شاید بهتر باشد به‌جای ارائه این‌گونه آمار به موضوع و دغدغه اصلی بپردازیم و نقش نامناسب واسطه‌گری‌ها در عرضه محصولات کشاورزی که کمر صنعت کشاورزی را خم کرده است را پررنگ‌تر نشان دهیم.

کافی است به روستاهای اطراف جاده فرح‌آباد ساری، سری بزنیم. خواهیم دید که بسیاری از آن‌ها نگران افزایش سرسام‌آور هزینه‌های مواد اولیه و کود خود هستند. قبض‌های برق و آب آن‌ها به دلیل موتور آب و روش‌های مصرف انرژی سر به فلک می‌کشد.

 

 دراین‌بین نبود آموزش‌های لازم و کاربردی در کنار نبود بهره‌مندی و دانش فناوری‌های نو همچون روش‌های کاهش مصرف برق و آب و عدم وجود زهکشی‌های مناسب، نبود سازوکار حمایتی جهت آمایش سرزمینی استان در کاشت محصولات مناسب باعث سردرگمی مردم و کشاورزان شده است.

 

یک تولیدکننده مرکبات که تنها 10% از قیمت فروش محصول خود را به دلیل وجود دلال‌بازی‌ها می‌گیرد، چطور با دلی قرص و با جدیت همچنان به تولید خود ادامه دهد؟ سؤال اساسی دیگر از مدیران کت‌وشلواری جهادکشاورزی این است آیا آن‌قدر که به خاک نگرفتن لباس‌های خود اهمیت می‌دهند نسبت به خاک‌آلود نشدن و استهلاک روح و جسم کشاورزان سخت‌کوش مازندرانی نیز بها می‌دهند؟

 

 آیا درزمینه ایجاد ارزش‌افزوده برخی محصولات و حتی صادرات این محصولات راهبردی به کشورهای دیگر نقشه راه مناسبی تدوین‌شده است؟ کارشناسان و مردم نگران ناکارآمدی در مدیریت بر بخش کشاورزی استان هستند.

 

پاسخ‌گو بودن مدیران به رسانه‌ها و نشریات می‌تواند نقطه امیدی برای توسعه بخش کشاورزی استان باشد. تا زمانی که با برنامه و جهادی کار نشود و مدیران صرفاً به عکس‌برداری در کنار معاون وزیر و وزیر و آمار سازی‌های بی‌فایده چشم امید دوخته باشند، نمی‌توان به جهادی بودن این سازمان و یا رشد بخش کشاورزی امید بست. به نظر می رسد بر خلاف رنگ غالب در سازمان و لوگوی این اداره تخصصی، که سبز است، ماهیت عملکرد این سازمان آن هم در استان سبز مازندران هنوز به زردی و پژمردگی می گراید!!

  • اشتراک گذاری :

مطالب مرتبط

نظرات (0)

نظری ثبت نشده است.

شما چه نظری دارید ؟